Travellerspoint Blogi z podróży

On the way to Mysore/ W drodze do Mysore

sunny 30 °C
Zobacz South India January 2007 aidni's na mapie.

We ran away from Ooty, from the beautiful Nilgiri Hills. The persistent and unbearable cold, the humidity of the mist defeated us - newcomers of sunny Kerala, without major difficulties. Two of us got sick just the next day after our arrival. The decision was taken immediately: we must quickly turn back to a hot place.
Mysore - temple / świątynia w Mysore

We sat in our dilapidated bus. No mechanical skills were needed to notice that there wasn’t any shock absorbing devices. We squeezed our backpacks under the seats in order to leave a free passage for passengers, and wait for that magical moment when the bus will be full – the moment of departure.
Time is different in India. Nothing needs to begin and nothing needs to end at any precise hour. The bus is here and it will leave but when exactly no one knows. Don’t be to much “attached” to the scheduled departure times, it is just an approximate information, not a definite one. So if the departure is planned for 2 pm it means that the bus will leave around 2 pm but remember that “around” is understand in the categories of “more” or “less”. So the bus can leave at 5.30 pm as well as at 1.30 pm for example. And if we aren’t lucky the bus may not come at all. That’s why it is so important to be at right place in the right moment and wait. Waiting is a ritual apart. Waiting gives daily bread to a quite large bus station community. Vendors of everything: newspapers, food, fruits and chai (tea+milk+sugar+spices), beggars, crippled and children, dogs, cats, rats and in some places even monkeys and pigs, without even mentioning the cows. Both bus and railway stations are full of life, overcrowded, noisy and in constant movement they offer to Indians what they like the most.
So we were sitting and waiting in our bus in Ooty. Passengers were coming without haste. On the roof packing up luggage operations were at their high. When Indians travel they travel with uncountable bags, suitcases, boxes and sacks, and all this must be put on the roof of the bus, can’t be any exception, it’s a must. It takes a lot of time, because people are carrying with them a immense variety of things. During my travels to India I saw on buses roofs gaze bottles, wires, potatoes and rice, furniture…There are no limits, everything is acceptable if only it is possible to attach it somehow to the roof. When the passenger has finished with his luggage, he enters the bus, sit and wait for departure. Later when he gets of, he climbs again on the roof and remove, tighten, undo without haste his goods and the bus is waiting for him. No one is in hurry, time goes by slowly, aside, nobody thinks about it, nobody sees it, nobody cares about it.

The bus roared like a jet, steel shuddered with convulsions, screaming music emerged from shabby speakers. All conditions fulfilled, everybody’s ready for the awaited departure, when suddenly…
- Your backpacks must be put on the roof – “said” to us the driver assistant, who cares for the precision of the sometimes extremely dangerous operations of his colleague behind the wheel, sells tickets and manage the seats. He didn’t speak any English so we communicated with our hands and the help of other passengers. – If you won’t put your backpacks on the roof, we won’t leave – he menaced. Oh! So it began! Unfastening, pulling out, fastening again. When we finally managed to draw out all our backpacks (we were 4), the driver assistant changed his mind, certainly because he saw that this kind of operations are not simple and, to be honest, completely senseless. He said us to put the bags where they were before and gave the driver the sign for departure. Furious, amused and helpless, thrown from left to right each time when the bus passed on a road hole (which means actually all the time), we were fastening our bags to the seats once again not to let them fall out by the door hole. Yes, door hole, because there wasn’t any doors or windows. It was a public bus, economic and airy, private buses calling themselves “deluxe” are airless but they’ve got windows and doors and even carriers. India is a country of contrasts on every possible level.
The bus was shaking, up and down, left to right… Reading is impossible, because holding a book properly is impossible, forget about writing as well. You can only admire the landscapes. Then I saw the driver assistant coming. He sat at my left and smiled to me widely. I don’t know what it was suppose to mean but I hoped sincerely that he hadn’t change his mind about our backpacks once again. But he took a piece of paper and…began to draw!!! To draw!!! Just imagine. The bus shakes all the time, everybody’s trying to bear to anything and he is drawing! Practice makes perfect. After a while he gave me a really beautiful drawing of a peacock and he shook hands with all of us. He didn’t know any English but it was just obvious that in this uncommon way he wanted to say “I’m sorry”.
Maharajas palace/ Pałac Maharadży

We arrived to Mysore in the afternoon. It was hot, it was beautiful and there was South Indian Meal (rice, fried vegetables, sauces and chapaties) for 25 Rs. only. In the heart of the city a giant Maharajas palace. But not a thousand years old one, from the time of Ashoka the Great or, God save us, mentioned on the UNESCO World Heritage list, in contrary a completely modern one. Pomp and glamour, greatness and madness, indecent richness and lack of moderation and all this “decorated” with 90 000 bulbs. The simplest bulbs possible, installed one close to another along moulds, arcades, ornaments, windows, balconies and roof. Every Sunday they are lighten up, and according to what people told me, the palace is then really magnificent. Perhaps, but seen from near, please forgive me, they’re just ugly, vulgar bulbs.
Veg. market / Targ warzywny

My personal discovery in Mysore was the vegetable – fruit – flower and spices market, one of the biggest I visited in India. An absolutely amazing place, one of those I will always remember, due to its unique atmosphere. I always had a particular weakness for markets of any kind, but veg. markets especially. Because a market is not only a place where you can buy or sell something, this is so much more, at least when it comes to oriental markets. A market is a meeting point, it’s the place where bonds of friendship, love, sympathy are born, a place that has the power to unite the entire community. Many times I had the impression that, despite appearances, selling and buying are secondary matters.
Here is the tomatoes, onion and huge pumpkins sector. All stalls are identical, merchandise is identical, the prices are identical. No economical competition in western style. The spirit of this kind of places lies in never ending debate, everlasting discussion, repeated news and gossip. People talks all the time, they quarrel, reconcile, bargain…
Markets wake up early in the morning, when comes the trucks overloaded with goods. People starts to pile up fruits and vegetables in originally shaped forms, pyramids for example. When the sun is high enough above every stall a dark linen must be spread out, waste must be swept, rats, dogs and other animals, who every night come here for feast, expelled. The market is divided into strictly defined sectors. Here are the fruits and here the vegetables, and flowers over there (in extremely long, amazing garlands, or in giant baskets in kilograms), as well as the perfumes, incenses and spices in huge bags. No matter if it is morning, noon or evening, the spectacle of human passions settled in an extraordinary scenery of perfumes, colours, light and shadow.
Today when I think about India, rarely I see in my mind the famous Taj Mahal, the temples of Khajuraho, the overcrowded streets of Bombay or Maharajas palaces. Today when I think about India it smiles to me widely like an Indian woman sitting surrounded with her vegetables trying to convince me to buy her goods, it follows me like a bracelets vendor and it won’t let me forget just like I can’t forget this stunning mosaic of light, colours, sounds and perfumes of the market in Mysore.

Uciekaliśmy z Ooty, uciekaliśmy z pięknych Gór Błękitnych (Nilgiri Hills). Wszechobecny chłód, przeszywające nocą zimno i wilgotna mgła pokonały nas, przybyszów z gorącej Kerali, bez większych trudności. Połowa ekipy legła zakatarzona i rozgorączkowana już następnego dnia. Decyzja zapadła szybko, wracamy tam, gdzie jest ciepło.

Zajęliśmy miejsca w zdezelowanym autobusie. Gołym okiem było widać, że na amortyzację nie można liczyć. Poupychaliśmy plecaki tak, by nikomu nie zawadzały i czekamy grzecznie, aż autobus się zapełni. W Indiach czas płynie inaczej, nic nie musi zaczynać się ani kończyć o jakiejś wyznaczonej godzinie. Autobus jest i pojedzie, ale kiedy dokładnie, to dopiero się okaże. Rozkład jazdy należy traktować z przymrużeniem oka, jako informację orientacyjną i w żadnym stopniu niewiążącą. I tak, jeśli odjazd autobusu planowany jest na 14:00 to znaczy, że pojedzie on około godz. 14:00, przy czym „około” należy rozumieć bardzo szeroko i to zarówno w kategoriach plus jak i minus. Autobus może zatem pojechać zarówno o 15:30 jak i 13:30. Jeśli mamy pecha może się okazać, że autobus w ogóle nie pojedzie. Trzeba po prostu być na miejscu we właściwym czasie i cierpliwie czekać. A czekanie na autobus to cały rytuał. Z tego czekania w każdej miejscowości utrzymuje się pokaźna dworcowa społeczność. Handlarze wszystkiego, gazet, przekąsek, owoców i herbaty, żebracy, kalecy i dzieci, psy, koty, szczury a gdzieniegdzie nawet małpy i świnie o krowach nie wspominając nawet. Wokół dworców kwitnie życie, są tam często jedyne w mieście publiczne toalety, jest ruch i tłok i hałas, czyli to, w czym Hindusi czują się najlepiej.
Siedzieliśmy więc w naszym autobusie i czekaliśmy. Pasażerowie schodzili się bez pośpiechu. Trwała w najlepsze gimnastyka związana z ładowaniem pakunków na dach. Jeśli Hindus podróżuje to podróżuje obładowany torbami, walizkami, pudłami i workami, a wszystko to musi zapakować na dach, nie ma rady, to absolutny mus. Pakowanie to trwa czasem bardzo długo, bo i przewożone dobra to prawdziwe różności. W czasie moich podróży po Indiach widziałam na autobusach butle z gazem, opony, worki z ziemniakami i ryżem, meble… Przewozić można wszystko, bez ograniczeń, byle dało się jakoś przymocować. Kiedy właściciel uwinie się z załadunkiem swoich klamotów, wsiada do autobusu i czeka na odjazd. Później gdy wysiada, wspina się ponownie na dach i odwiązuje, zdejmuje, spokojnie ściąga swoje tobołki, a nowi pasażerowie dokładają swoje, wciągają, układają, przywiązują. Wtedy autobus czeka na nich. I tak w kółko. Nikomu się nie spieszy, czas płynie sobie spokojnie, jakby z boku, nikt się nad nim nie zastanawia i nikt go nie dostrzega, po prostu czas nikogo nie obchodzi.
Ryknęły silniki jak w odrzutowcu, zatrzęsła się w konwulsji blacha, krzykliwa muzyka poszła w głośniki. Wszystkie objawy kliniczne wskazywały, że nareszcie ruszymy, gdy nagle…
- Wasze plecaki musicie załadować na dach – dał nam do zrozumienia wymownie gestykulując, pomocnik kierowcy, który sprzedaje bilety, przesadza pasażerów i czuwa nad precyzją jego czasem karkołomnych manewrów. – Nie zładujecie, nie pojedziemy – zaszantażował. Ach! i zaczęła się zabawa. Odpinanie, wyciąganie spod siedzeń, zapinanie. Kiedy wreszcie udało nam się wydobyć nasze tobołki na środek autobusu, pomocnik widząc, że plecakowe manewry wcale nie należą do łatwych, zmienił zdanie i stwierdził, żebyśmy z powrotem je poupychali pod siedzenia i dał znak do odjazdu. Ogarnęła nas wściekłość zmieszana ze śmiechem i poczuciem bezradności. Rzucani jak worki z ziemniakami po nie dających się opisać wertepach, na nowo przywiązywaliśmy plecaki do siedzeń by nie wypadły po drodze przez otwór drzwiowy. Tak otwór drzwiowy, bo drzwi podobnie jak i szyb w oknach nie było. Był to autobus publiczny i przewiewny, prywatne nazywające siebie „deluxe” są duszne, ale mają i drzwi i okna, nawet prawdziwy bagażnik. Indie to kraj kontrastów na wszelkich możliwych poziomach.
Rzuca, trzęsie i tarmosi. Nie można czytać, bo nie sposób utrzymać książki prosto, o pisaniu nie ma mowy. Można tylko patrzeć się przed siebie lub podziwiać widoki za oknem.
Pomocnik kierowcy siada koło mnie i uśmiecha wymownie. Nie mam pojęcia, co to oznacza, mam tylko nadzieję, że nie zmienił znów zdania w sprawie plecaków. Wyciąga jednak jakiś kawałek kartki i … zaczyna rysować!!! Rysować!!! Wyobraźcie sobie tylko, wszystko wokół trzęsie się, każdy trzyma się czego się da, autobus podrzucany na kolejnych niemierzalnych dziurach drży jakby zaraz miał się rozsypać, a on rysuje! Praktyka czyni mistrza. Po chwili dostaję naprawdę śliczny rysunek pawia i wyciągniętą na zgodę dłoń. Nie znał angielskiego, ale zrozumiałam wyraźnie, że chciał nas przeprosić.
Us/ my
Do Mysore docieramy po południu. Jest gorąco. Jest pięknie i jest South Indian Meal (ang. południowo indyjskie danie czyli ryż, smażone warzywa, kilka sosów i indyjskie chlebki czapati) za 25 rupii, dokładki bez ograniczeń. W samym sercu miasta gigantyczny pałac Maharadży. Nie tam jakiś tysiącletni, pamiętający czasy Ashoki i nie daj Bóg wpisany na listę dziedzictwa światowego UNESCO, ale jak najbardziej współczesny. Blichtr i cukierkowy przepych, rozmach i szaleństwo, nieprzyzwoite bogactwo i całkowity brak umiaru a wszystko to upstrzone 90 000 najzwyklejszych w świecie żarówek przymocowanych jedna przy drugiej, wzdłuż gzymsów, arkad, ornamentów, okien, balkonów i dachu. Ponoć co niedzielę zapalane są wszystkie, co sprawia, że pałac wygląda nadzwyczajnie i magicznie. Być może, z bliska jednak są to po prostu, wybaczcie mi to słowo, wulgarne żarówki.
Young tailor/ młody krawiec
Moim odkryciem w Mysore był targ warzywno-spożywczo-kwiatowy, bodaj największy jaki odwiedziłam w Indiach. Miejsce niesamowite, jedno z tych, które swoją niezwykłą atmosferą odcisnęło trwały ślad w mojej pamięci. Zawsze miałam ogromną słabość do targów przeróżnych, a warzywnych w szczególności. Targ to bowiem miejsce pełne życia, na które nie przychodzi się wyłącznie po to by coś kupić lub sprzedać. To coś znacznie bardziej doniosłego, przynajmniej na Wschodzie. Targ to przede wszystkim miejsce spotkań, budujące więzi, scalające wspólnotę i nie raz miałam nieodparte wrażenie, że handlowanie jest tu o ironio zajęciem raczej drugorzędnym. Oto alejka pomidorów, cebuli i wielkich dyni. Każdy stragan identyczny. Towar dokładnie ten sam. Cena wywoławcza taka sama. Nikt z nikim nie konkuruje w europejskim stylu, klienta nawołuje się i zachęca do zakupów wyłącznie werbalnie, jednak nikt nie załamuje rąk, gdy klient wybierze pomidory ze straganu obok. Bo tak naprawdę żywiołem takich targów jest wieczna debata, niekończąca się dyskusja, targ jest żywiołem informacji i plotek. Słowa i okrzyki płyną wartkim strumieniem. Ludzie nieustannie rozmawiają, przekomarzają się, kłócą i godzą, targują o każdy grosz, wyliczają i przeliczają.
Życie na targu zaczyna się o świcie. Wypakowane po brzegi ciężarówki przywożą towar. Zaczyna się gorączkowe rozładowywanie i układanie warzyw i owoców w zmyślne formy np. piramidki. Nim słońce wzejdzie zbyt wysoko trzeba rozwiesić na straganem ciemne płótno, zamieść odpadki, przegonić szczury, psy i inne stworzenia, które w nocy przyszły się najeść do syta. Każda alejka ma wąską specjalizację. Tu owoce a tu warzywa, tam kwiaty (sprzedawane na metry w postaci przepięknych girland, lub na kilogramy – same kwiaty bez łodyżek), tam perfumy, olejki eteryczne i kadzidła, a tam przyprawy w wielkich workach. Niezależnie od pory dnia trwa tu zawsze prawdziwe widowisko ludzkich namiętności i istna rewia zapachów, kolorów, taniec światła i cienia.
Gdy myślę o Indiach rzadko kiedy przed oczami staje mi Taj Maral, świątynie w Khajuraho, zatłoczone ulice Bombaju czy pałace Maharadżów. Gdy dziś myślę o Indiach uśmiechają się one do mnie szeroko jak straganiarki zachwalające swoje produkty, chodzą za mną jak sprzedawca bransoletek i piszczałek przeróżnych i nie pozwalają o sobie zapomnieć jak ta niezwykła mozaika światła, kolorów, dźwięków i zapachów z targu w Mysore.

Wysłane przez aidni 15:37 Kategoria Indie

Wyślij ten wpis.FacebookStumbleUpon

Spis treści

Bądź pierwsza(y) komentując ten wpis.

This blog requires you to be a logged in member of Travellerspoint to place comments.