Travellerspoint Blogi z podróży

India is everyone's homeland/ Indie to ojczyzna wszystkich

Kerala - 19-26 january/ stycznia 2007

28 °C
Zobacz South India January 2007 aidni's na mapie.

I hadn’t much luck that day. I was walking down a steep street, when suddenly I slipped and fell. My heavy backpack pinched me without mercy and in a second my left knee became red of blood. I sat on a step of somebody’s house and started first aid operations in western style – spilling a half bottle of a popular disinfectant on my injured knee. Few minutes ago there was nobody here but then I looked and saw a group of Indians observing me with great interest. I don’t know how and when someone brought coconut oil (used to cure wounds), someone else herbs and another one proposed to call a doctor. Oh Indians! When you’ll ask them the price they will multiply it by five for you and even if you’ll bargain hard, at the very end they will be the winners. When you’ll ask the way to a hotel they will take you there smiling widely but the receptionist will add to your bill a bakshish that you won’t be aware of. You’ll ask direction and everybody will give you different indications, they will rather let you wander than admit their ignorance. They’ll walk behind you all the day long to break your patience and sell something that you don’t really want and need, and this for the double price! They will cheat you, lie to you and earn on you always with their everlasting smile, and that smile will be even bigger if you discover the rules of their game. However if you’ll be in a real need they will always offer you sincere help, expecting nothing in return. Insensibility towards someone’s request for help is unknown among Indians. Once in Jaipur, one of my companions had a nose haemorrhage. She was immediately taken out of the sun to the nearest shop, she received cool water to drink and put on her neck. The owner didn’t want any money, truly satisfied with our sincere “thank you”. This is one of the uncountable Indian paradoxes, that fulfil your mind with great stupefaction at every moment. Paradoxes are waiting for you on every corner of the street, in buses, in trains, in hotels and restaurants. You can’t escape them, cause they are the pure essence of this country and its people.
I was sitting with my wounded knee in Munnar in the state of Kerala. Oh yes “Kerala”-pronouncing this word for Indians is like whispering a delicate, idyllic dream. How not to be amazed indeed! Imagine a land where forests of coconut palms covers the valleys of the Western Ghats, imagine large beaches crowned with a high, red cliff and the Arabic Sea so warm, calm and blue like sky itself! How not to fall in love in a land of canals, meandering through stunning nature, canals taking you for hours, or even days lasting trips, on board of a luxurious boat with a cook and high class hotel services (option for rich and comfort liking people) or a public ferry (15 Rs. for a two hours long excursion – this is not a mistake).
A luxurious boat / Łódź luksusowa
Daily life of the villagers in Kerala/ Codzienne zycie na wsi w Kerali
Backwaters/ Kanały
This is not a fairy-tale, Kerala really exists and Munnar is situated in the eastern part of the state, where steep hills are entirely covered with tea fields and stays proudly the highest peak of southern India – Anamundi (2695 m).
Due to the little knee accident, the mountain became inaccessible to me so I decided to visit the nearby tea-fields and Munnar is very famous for its tea.
The tea-plantations, especially when they are so large like here, are really impressing. Perfectly trimmed bushes, shining of intense green, overgrowing steep hill-sides and between those bushes a labyrinth of narrow lanes! When you look at it from distance you’ve got the impression that someone laid a giant green carpet before you. Arriving here in an typical, crumbling Indian bus you don’t care any more for the dangers of the road and your risk-liking, typical Indian driver, because this amazing green tea-carpet is mesmerizing, hypnotising you, and scattering your attention like magnet.
Near Munnar/ Okolice Munnar
So I entered into those fields, hobbling on the meandering lanes. Noon was close. Sun was burning without mercy. Looking for shadow I sat for a while under a huge rock. Being alone in India is not an usual experience, but at this precise moment I was completely alone. Being all alone for Indians is a real disaster. Indians are living together, very close one to another. Nobody here seeks solitude, nobody need it, in contrary solitude is a curse. That’s why my moment of loneliness was a real short one. Trough silence and vibrant, hot air I’ve heard somebody’s steps, and a buzzing melody. And then I saw him coming, a mid-aged man with a canister of some liquid on his back and a sprayer. When he saw me, he smiled immediately and greeted me sincerely. His work consisted on fighting pests destroying tea bushes. He comes here everyday and control the hill-side for which he is responsible. We talked for a while, sitting under the big rock and looking at the awesome, natural carpet. I answered some typical questions, where I’m from, what’s my job, do I like India…surprisingly he didn’t ask me if I was married. I told him about Poland, that tea doesn’t grow in my country and that at the moment it’s very cold there, really freezing…
- Are you Christian? – he asked a bit out of the blue I must admit.
- Yes - I replied
- Me too – he smiled widely. Despite all differences between us he found something common, something that we could share.
- Here in India you’ve got probably all the religions of the world and still people lives in peace – I said.
- Yes, you’re right – he answered – India I everybody’s homeland.
W talked for a longer while after that, drinking water and eating fruits, and then he walked his way and I walked mine.
But this sentence, those four words “India is everybody’s homeland” had the power to described neatly the essence, the true experience of India that was mine. That’s why these words sank in my memory so deeply. No matter how much we judge India exotic and different of our European countries, being there we feel so easily, naturally like home.
India is everybody’s homeland. In the little town of Munnar, on the three main streets, three temples: a church, a Hindu temple and a mosque. At 6 pm the muezzin start his prayer for the glory of Allah, a couple of minutes after the Hindu priests begin their evening celebrations clamoured a little bit down by Christian songs emerging from big, wheezing speakers.
The three temples, one close to another in a peaceful neighbourhood! What an incredible picture! In this world, where most of the conflicts, wars and genocides are committed in the name of religions, there is a country where these religions coexist together perhaps not in the atmosphere of a perfect understanding, but tolerance for sure. If it’s possible here, why it is not possible elsewhere?
India is everybody’s homeland. It’s the country of 18 official languages, different cultures, a diversity that cannot be described. Here live followers of all religions of the world as well as uncountable sects and gurus, here the Tibetan refugees found their new home as well as many immigrants from the bordering countries. Many Europeans choose India to be their new homeland. “No matter where you come from and no matter where are you going – says a hit bollywood song lyrics – you’re already a part of this land”. India is also your country, because India is everybody’s homeland.

Pech chciał, że schodząc stromą, wybetonowaną uliczką pośliznęłam się i upadłam, a ciężki plecak przygniótł mnie bezlitośnie. Moje lewe kolano z miejsca zalało się krwią a szczęki zwarły się mocno w grymasie bólu. Siedząc na schodku u wejścia do jakiegoś budynku przeprowadzam dezynfekcję po europejsku, wylewając na moją ranę pól butelki wody utlenionej. Wcześniej było tu zupełnie pusto, ale nim zdążyłam syknąć z bólu wokół przyglądała mi się już z zainteresowaniem grupka Hindusów. Nie wiedzieć skąd zjawił się ktoś i nieśmiało zaproponował ojej kokosowy (ponoć doskonały na rany), ktoś inny zioła, inny znów chciał wzywać lekarza. Ach Hindusi! Gdy będziesz pytał ich o cenę pomnożą ją pięciokrotnie i chociaż będziesz się targował zacięcie i tak wyjdą na swoje. Gdy zapytasz o drogę do hotelu zaprowadzą Cię radośnie pod same drzwi, ale recepcjonista bez twej wiedzy doliczy Ci bakszysz za tę usługę. Zapytasz o drogę i każdy wskaże Ci inną, prędzej pozwolą Ci błądzić niż przyznają się do własnej niewiedzy. Będą chodzić za Tobą cały dzień, aby złamać twoją cierpliwość i sprzedać Ci coś, czego nie chcesz i to za znacznie wygórowaną cenę! Naciągną Cię, wprowadzą w błąd, zarobią na Tobie z beztroskim uśmiechem i śmiać się będą tym bardziej gdy rozszyfrujesz ich zamiary, ale gdy będziesz w potrzebie zawsze przybędą z bezinteresowną pomocą, okażą Ci prawdziwą troskę. O żadnej znieczulicy i obojętności nie może być mowy. Kiedyś, gdy byłam w Jaipurze, moja towarzyszka podróży dostała krwotoku z nosa. Natychmiast zabrano ją z palącego słońca do pobliskiego sklepu z odzieżą, dano jej wodę i schłodzono kark. Właściciel nie chciał żadnej zapłaty i cieszył się naszym szczerym „dziękuję”. Oto jeden z niezliczonych indyjskich paradoksów, które zaskakują na każdym kroku, czyhają za zakrętem, w autobusie, na ulicy i pociągu. Nie sposób od nich uciec, są one esencją samą tego kraju i jego mieszkańców.
On the way to Varkala / W drodze do Varkali

A siedziałam tak z moim zakrwawionym kolanem w Munnar, w stanie Kerala.
„Kerala” - już samo brzmienie tego słowa u Hindusów wywołuje idylliczne skojarzenia. No bo jak tu nie wpadać w zachwyt! Wyobraźcie sobie krainę, w której gęste lasy palm kokosowych rosną u stóp malowniczego grzbietu Ghatów Zachodnich, wyobraźcie sobie szerokie plaże zwieńczone wysokim, czerwonym klifem i Morze Arabskie ciepłe, spokojne i niebieskie jak samo niebo! Jak nie zakochać się w krainie kanałów, które w odróżnieniu od tych weneckich biegną nie wśród zabytkowych budowli a palm i oszołamiającej przyrody, kanałów, po których można żeglować całymi dniami na pokładzie luksusowej łodzi z kucharzem i obsługą jak w prawdziwym hotelu (opcja dla zamożnych i komfortolubnych) lub też zwykłym promem publicznym (15 rupii czyli ok. 1,20 zł – to nie pomyłka – za dwugodzinny rejs).
In public ferry/ Na promie

Backwaters/ kanały

Sunset in Varkala/ Zachód słońca w Varkali

To nie są bajki, Kerala naprawdę istnieje. A Munnar leży w głębi Kerali tam, gdzie strome wzgórza porastają pola herbaciane i stoi dumnie najwyższa góra południowych Indii – Anamundi. (2695m n.p.m.).
Góra z oczywistych względów stała się dla mnie zupełnie nieosiągalna, zostały mi więc pola herbaciane. A Munnar słynie z herbaty. Pola herbaciane, szczególnie gdy są tak rozległe jak tutaj tworzą widok prawdziwie niezwykły. Równiutko wystrzyżone krzewy o żywej, zielonej barwie, piętrzą się na zboczach stromych gór. Między krzewami labirynt ścieżek. Z daleka wygląda to jak dywan, gigantyczny zielony dywan. Jadąc tu po stromych serpentynach z zawrotną prędkością, znaną tylko szalonym indyjskim kierowcom, człowiek nie zważa już na niebezpieczeństwa drogi, na dyskomfort jazdy po dziurach i dołach, bo widok zielonego, herbacianego dywanu urzeka od razu, hipnotyzuje i przyciąga jak magnes.
Tea carpets/ Herbaciane dywany

Weszłam więc w te pola i kuśtykałam samotnie po wijących się zakosami ścieżkach. Zbliżało się południe. Słońce grzało niemiłosiernie. Szukając cienia, usiadłam na chwilę pod ogromnym głazem. Rzadko kiedy w Indiach można być samemu. A ja byłam zupełnie sama. Samotność to dla Hindusa ogromne nieszczęście. Hindusi żyją razem, blisko siebie, jeden obok drugiego. Nikt samotności nie szuka, nikomu nie jest ona do niczego potrzebna, przeciwnie, jest przekleństwem. Dlatego też moja chwila samotności nie trwała długo. Wśród ciszy i stojącego powietrza dały się słyszeć kroki i jakaś nucona cicho melodia. Zza zakrętu wyłonił się mężczyzna ze zbiornikiem jakiejś cieczy na plecach i spryskiwaczem. Na mój widok uśmiechnął się szeroko, podszedł i uścisnął mi rękę na przywitanie. Jego praca polegała na tępieniu szkodników niszczących herbaciane krzewy. Codziennie przychodził tu i doglądał przydzielonego mu wzgórza. Wymieniliśmy parę grzeczności. Odpowiedziałam na serię standardowych pytań, skąd jestem, co robię, czy podobają mi się Indie...o dziwo nie zapytał czy mam męża. Opowiadałam mu o Polsce, o tym, że u nas herbata nie rośnie i że teraz jest zimno i bardzo nieprzyjemnie.
- Czy jesteś chrześcijanką? – zapytał dość nieoczekiwanie.
- Tak. – odpowiedziałam.
- Ja też - Uśmiechnął się porozumiewawczo. Mimo różnic, które nas dzielą znalazł coś co łączy i to go ucieszyło
- Macie tu w Indiach chyba wszystkie religie świata, a jednak ludzie żyją ze sobą w pokoju. – pozwoliłam sobie na małą obserwację.
- Tak to prawda- odpowiedział z satysfakcją– Indie to ojczyzna wszystkich.
Rozmawialiśmy jeszcze chwilę, podzieliśmy się wodą i przekąskami i każde z nas poszło w swoją stronę.
Jednak to, co powiedział, utkwiło mi w pamięci. To zdanie, te kilka słów „Indie to ojczyzna wszystkich” miało w sobie moc i zawierało całą istotę, zgrabnie opisywało to, co czuje się podróżując po tym kraju. Jak egzotyczny by on nie był, jak bardzo zaskakujący i inny od naszych europejskich ojczyzn, czujemy się tu jak u siebie, swobodnie, jak w domu.
Indie to ojczyzna wszystkich. W mieścince jaką jest Munnar przy trzech głównych ulicach, stoją trzy świątynie: Kościół chrześcijański, świątynia hinduska i meczet. O 18:00 muezin rozpoczyna swój śpiew na chwałę Allacha, chwilę później wieczorne modlitwy zaczynają hindusi nieco zagłuszani przez chrześcijańskie pieśni płynące z ogromnych, charczących głośników. Stoją jedna obok drugiej w zgodnym sąsiedztwie. W takiej chwili ogarnia człowieka szczere zdumienie. Na świecie, targanym konfliktami, wojnami i okrutnymi mordami, których jedynym celem, sensem i uzasadnieniem są religie, takie czy inne, istnieje kraj, gdzie te same religie koegzystują razem, może nie w duchu zrozumienia i dialogu, ale tolerancji na pewno. Pytanie nasuwa się samo: skoro jest to możliwe tutaj, dlaczego nie jest możliwe gdzie indziej?
Indie to ojczyzna wszystkich. To kraj 18 języków urzędowych, odmiennych kultur, nieopisanej różnorodności. Mieszkają tu wyznawcy wszystkich religii świata oraz niezliczonych sekt i odłamów, tu znaleźli schronienie uciekinierzy z Tybetu, imigranci z wielu państw ościennych, a także wielu Europejczyków, którzy czują się tu bardziej u siebie niż we własnym kraju. „Nieważne skąd przybywasz podróżniku i nieważne dokąd zmierzasz – mówią słowa piosenki – jesteś już częścią tej ziemi”. Indie to także twój kraj, bo Indie to ojczyzna wszystkich.

Wysłane przez aidni 10:27 Kategoria Indie

Wyślij ten wpis.FacebookStumbleUpon

Spis treści


piękna historia, bardzo tęsknię za tą ojczyzną

przez lokis

Olu, nic dodac nic ujac,tym godnym pozazdroszczenia tekstem oddalas istote tego kraju, ktory tak nas oczarowal.Za kazdym razem kiedy go czytam, a robie to czesto,tak samo mnie zachwyca. Ciesze sie, ze poznalysmy Indie, ale najbardziej sie ciesze, ze poznalam Ciebie

przez durgama

This blog requires you to be a logged in member of Travellerspoint to place comments.