moje podróże

WERSJA POLSKA POD TEKSTEM ANGIELSKIM
I hadn’t much luck that day. I was walking down a steep street, when suddenly I slipped and fell. My heavy backpack pinched me without mercy and in a second my left knee became red of blood. I sat on a step of somebody’s house and started first aid operations in western style – spilling a half bottle of a popular disinfectant on my injured knee. Few minutes ago there was nobody here but then I looked and saw a group of Indians observing me with great interest. I don’t know how and when someone brought coconut oil (used to cure wounds), someone else herbs and another one proposed to call a doctor. Oh Indians! When you’ll ask them the price they will multiply it by five for you and even if you’ll bargain hard, at the very end they will be the winners. When you’ll ask the way to a hotel they will take you there smiling widely but the receptionist will add to your bill a bakshish that you won’t be aware of. You’ll ask direction and everybody will give you different indications, they will rather let you wander than admit their ignorance. They’ll walk behind you all the day long to break your patience and sell something that you don’t really want and need, and this for the double price! They will cheat you, lie to you and earn on you always with their everlasting smile, and that smile will be even bigger if you discover the rules of their game. However if you’ll be in a real need they will always offer you sincere help, expecting nothing in return. Insensibility towards someone’s request for help is unknown among Indians. During my first trip to India, in Jaipur, one of my companions had a nose haemorrhage. She was immediately taken out of the sun to the nearest shop, she received cool water to drink and put on her neck. The owner didn’t want any money, truly satisfied with our sincere “thank you”. This is one of the uncountable Indian paradoxes, that fulfil your mind with great stupefaction at every moment. Paradoxes are waiting for you on every corner of the street, in buses, in trains, in hotels and restaurants. You can’t escape them, cause they are the pure essence of this country and its people.

Varkala
I was sitting with my wounded knee in Munnar in the state of Kerala. Oh yes “Kerala”-pronouncing this word for Indians is like whispering a delicate, idyllic dream. How not to be amazed indeed! Imagine a land where forests of coconut palms covers the valleys of the Western Ghats, imagine large beaches crowned with a high, red cliff and the Arabic Sea so warm, calm and blue like sky itself! How not to fall in love in a land of canals, meandering through stunning nature, canals taking you for hours, or even days lasting trips, on board of a luxurious boat with a cook and high class hotel services (option for rich and comfort liking people) or a public ferry (15 Rs. for a two hours long excursion – this is not a mistake).

A luxurious boat / Łódź luksusowa

Daily life of the villagers in Kerala/ Codzienne zycie na wsi w Kerali

Backwaters/ Kanały
This is not a fairy-tale, Kerala really exists and Munnar is situated in the eastern part of the state, where steep hills are entirely covered with tea fields and stays proudly the highest peak of southern India – Anamundi (2695 m).
Due to the little knee accident, the mountain became inaccessible to me so I decided to visit the nearby tea-fields and Munnar is very famous for its tea.
The tea-plantations, especially when they are so large like here, are really impressing. Perfectly trimmed bushes, shining of intense green, overgrowing steep hill-sides and between those bushes a labyrinth of narrow lanes! When you look at it from distance you’ve got the impression that someone laid a giant green carpet before you. Arriving here in an typical, crumbling Indian bus you don’t care any more for the dangers of the road and your risk-liking, typical Indian driver, because this amazing green tea-carpet is mesmerizing, hypnotising you, and scattering your attention like magnet.

Near Munnar/ Okolice Munnar
So I entered into those fields, hobbling on the meandering lanes. Noon was close. Sun was burning without mercy. Looking for shadow I sat for a while under a huge rock. Being alone in India is not an usual experience, but at this precise moment I was completely alone. Being all alone for Indians is a real disaster. Indians are living together, very close one to another. Nobody here seeks solitude, nobody need it, in contrary solitude is a curse. That’s why my moment of loneliness was a real short one. Trough silence and vibrant, hot air I’ve heard somebody’s steps, and a buzzing melody. And then I saw him coming, a mid-aged man with a canister of some liquid on his back and a sprayer. When he saw me, he smiled immediately and greeted me sincerely. His work consisted on fighting pests destroying tea bushes. He comes here everyday and control the hill-side for which he is responsible. We talked for a while, sitting under the big rock and looking at the awesome, natural carpet. I answered some typical questions, where I’m from, what’s my job, do I like India…surprisingly he didn’t ask me if I was married. I told him about Poland, that tea doesn’t grow in my country and that at the moment it’s very cold there, really freezing…
- Are you Christian? – he asked a bit out of the blue I must admit.
- Yes - I replied
- Me too – he smiled widely. Despite all differences between us he found something common, something that we could share.
- Here in India you’ve got probably all the religions of the world and still people lives in peace – I said.
- Yes, you’re right – he answered – India I everybody’s homeland.
W talked for a longer while after that, drinking water and eating fruits, and then he walked his way and I walked mine.
But this sentence, those four words “India is everybody’s homeland” had the power to described neatly the essence, the true experience of India that was mine. That’s why these words sank in my memory so deeply. No matter how much we judge India exotic and different of our European countries, being there we feel so easily, naturally like home.
India is everybody’s homeland. In the little town of Munnar, on the three main streets, three temples: a church, a Hindu temple and a mosque. At 6 pm the muezzin start his prayer for the glory of Allah, a couple of minutes after the Hindu priests begin their evening celebrations clamoured a little bit down by Christian songs emerging from big, wheezing speakers.
The three temples, one close to another in a peaceful neighbourhood! What an incredible picture! In this world, where most of the conflicts, wars and genocides are committed in the name of religions, there is a country where these religions coexist together perhaps not in the atmosphere of a perfect understanding, but tolerance for sure. If it’s possible here, why it is not possible elsewhere?
India is everybody’s homeland. It’s the country of 18 official languages, different cultures, a diversity that cannot be described. Here live followers of all religions of the world as well as uncountable sects and gurus, here the Tibetan refugees found their new home as well as many immigrants from the bordering countries. Many Europeans choose India to be their new homeland. “No matter where you come from and no matter where are you going – says a hit bollywood song lyrics – you’re already a part of this land”. India is also your country, because India is everybody’s homeland.

POLSKI
Pech chciał, że schodząc stromą, wybetonowaną uliczką pośliznęłam się i upadłam, a ciężki plecak przygniótł mnie bezlitośnie. Moje lewe kolano z miejsca zalało się krwią a szczęki zwarły się mocno w grymasie bólu. Siedząc na schodku u wejścia do jakiegoś budynku przeprowadzam dezynfekcję po europejsku, wylewając na moją ranę pól butelki wody utlenionej. Wcześniej było tu zupełnie pusto, ale nim zdążyłam syknąć z bólu wokół przyglądała mi się już z zainteresowaniem grupka Hindusów. Nie wiedzieć skąd zjawił się ktoś i nieśmiało zaproponował ojej kokosowy (ponoć doskonały na rany), ktoś inny zioła, inny znów chciał wzywać lekarza. Ach Hindusi! Gdy będziesz pytał ich o cenę pomnożą ją pięciokrotnie i chociaż będziesz się targował zacięcie i tak wyjdą na swoje. Gdy zapytasz o drogę do hotelu zaprowadzą Cię radośnie pod same drzwi, ale recepcjonista bez twej wiedzy doliczy Ci bakszysz za tę usługę. Zapytasz o drogę i każdy wskaże Ci inną, prędzej pozwolą Ci błądzić niż przyznają się do własnej niewiedzy. Będą chodzić za Tobą cały dzień, aby złamać twoją cierpliwość i sprzedać Ci coś, czego nie chcesz i to za znacznie wygórowaną cenę! Naciągną Cię, wprowadzą w błąd, zarobią na Tobie z beztroskim uśmiechem i śmiać się będą tym bardziej gdy rozszyfrujesz ich zamiary, ale gdy będziesz w potrzebie zawsze przybędą z bezinteresowną pomocą, okażą Ci prawdziwą troskę. O żadnej znieczulicy i obojętności nie może być mowy. Kiedyś, gdy byłam w Jaipurze, moja towarzyszka podróży dostała krwotoku z nosa. Natychmiast zabrano ją z palącego słońca do pobliskiego sklepu z odzieżą, dano jej wodę i schłodzono kark. Właściciel nie chciał żadnej zapłaty i cieszył się naszym szczerym „dziękuję”. Oto jeden z niezliczonych indyjskich paradoksów, które zaskakują na każdym kroku, czyhają za zakrętem, w autobusie, na ulicy i pociągu. Nie sposób od nich uciec, są one esencją samą tego kraju i jego mieszkańców.

On the way to Varkala / W drodze do Varkali

A siedziałam tak z moim zakrwawionym kolanem w Munnar, w stanie Kerala.
„Kerala” - już samo brzmienie tego słowa u Hindusów wywołuje idylliczne skojarzenia. No bo jak tu nie wpadać w zachwyt! Wyobraźcie sobie krainę, w której gęste lasy palm kokosowych rosną u stóp malowniczego grzbietu Ghatów Zachodnich, wyobraźcie sobie szerokie plaże zwieńczone wysokim, czerwonym klifem i Morze Arabskie ciepłe, spokojne i niebieskie jak samo niebo! Jak nie zakochać się w krainie kanałów, które w odróżnieniu od tych weneckich biegną nie wśród zabytkowych budowli a palm i oszołamiającej przyrody, kanałów, po których można żeglować całymi dniami na pokładzie luksusowej łodzi z kucharzem i obsługą jak w prawdziwym hotelu (opcja dla zamożnych i komfortolubnych) lub też zwykłym promem publicznym (15 rupii czyli ok. 1,20 zł – to nie pomyłka – za dwugodzinny rejs).

In public ferry/ Na promie

Backwaters/ kanały

Sunset in Varkala/ Zachód słońca w Varkali

To nie są bajki, Kerala naprawdę istnieje. A Munnar leży w głębi Kerali tam, gdzie strome wzgórza porastają pola herbaciane i stoi dumnie najwyższa góra południowych Indii – Anamundi. (2695m n.p.m.).
Góra z oczywistych względów stała się dla mnie zupełnie nieosiągalna, zostały mi więc pola herbaciane. A Munnar słynie z herbaty. Pola herbaciane, szczególnie gdy są tak rozległe jak tutaj tworzą widok prawdziwie niezwykły. Równiutko wystrzyżone krzewy o żywej, zielonej barwie, piętrzą się na zboczach stromych gór. Między krzewami labirynt ścieżek. Z daleka wygląda to jak dywan, gigantyczny zielony dywan. Jadąc tu po stromych serpentynach z zawrotną prędkością, znaną tylko szalonym indyjskim kierowcom, człowiek nie zważa już na niebezpieczeństwa drogi, na dyskomfort jazdy po dziurach i dołach, bo widok zielonego, herbacianego dywanu urzeka od razu, hipnotyzuje i przyciąga jak magnes.

Tea carpets/ Herbaciane dywany

Weszłam więc w te pola i kuśtykałam samotnie po wijących się zakosami ścieżkach. Zbliżało się południe. Słońce grzało niemiłosiernie. Szukając cienia, usiadłam na chwilę pod ogromnym głazem. Rzadko kiedy w Indiach można być samemu. A ja byłam zupełnie sama. Samotność to dla Hindusa ogromne nieszczęście. Hindusi żyją razem, blisko siebie, jeden obok drugiego. Nikt samotności nie szuka, nikomu nie jest ona do niczego potrzebna, przeciwnie, jest przekleństwem. Dlatego też moja chwila samotności nie trwała długo. Wśród ciszy i stojącego powietrza dały się słyszeć kroki i jakaś nucona cicho melodia. Zza zakrętu wyłonił się mężczyzna ze zbiornikiem jakiejś cieczy na plecach i spryskiwaczem. Na mój widok uśmiechnął się szeroko, podszedł i uścisnął mi rękę na przywitanie. Jego praca polegała na tępieniu szkodników niszczących herbaciane krzewy. Codziennie przychodził tu i doglądał przydzielonego mu wzgórza. Wymieniliśmy parę grzeczności. Odpowiedziałam na serię standardowych pytań, skąd jestem, co robię, czy podobają mi się Indie...o dziwo nie zapytał czy mam męża. Opowiadałam mu o Polsce, o tym, że u nas herbata nie rośnie i że teraz jest zimno i bardzo nieprzyjemnie.
- Czy jesteś chrześcijanką? – zapytał dość nieoczekiwanie.
- Tak. – odpowiedziałam.
- Ja też - Uśmiechnął się porozumiewawczo. Mimo różnic, które nas dzielą znalazł coś co łączy i to go ucieszyło
- Macie tu w Indiach chyba wszystkie religie świata, a jednak ludzie żyją ze sobą w pokoju. – pozwoliłam sobie na małą obserwację.
- Tak to prawda- odpowiedział z satysfakcją– Indie to ojczyzna wszystkich.
Rozmawialiśmy jeszcze chwilę, podzieliśmy się wodą i przekąskami i każde z nas poszło w swoją stronę.
Jednak to, co powiedział, utkwiło mi w pamięci. To zdanie, te kilka słów „Indie to ojczyzna wszystkich” miało w sobie moc i zawierało całą istotę, zgrabnie opisywało to, co czuje się podróżując po tym kraju. Jak egzotyczny by on nie był, jak bardzo zaskakujący i inny od naszych europejskich ojczyzn, czujemy się tu jak u siebie, swobodnie, jak w domu.
Indie to ojczyzna wszystkich. W mieścince jaką jest Munnar przy trzech głównych ulicach, stoją trzy świątynie: Kościół chrześcijański, świątynia hinduska i meczet. O 18:00 muezin rozpoczyna swój śpiew na chwałę Allacha, chwilę później wieczorne modlitwy zaczynają hindusi nieco zagłuszani przez chrześcijańskie pieśni płynące z ogromnych, charczących głośników. Stoją jedna obok drugiej w zgodnym sąsiedztwie. W takiej chwili ogarnia człowieka szczere zdumienie. Na świecie, targanym konfliktami, wojnami i okrutnymi mordami, których jedynym celem, sensem i uzasadnieniem są religie, takie czy inne, istnieje kraj, gdzie te same religie koegzystują razem, może nie w duchu zrozumienia i dialogu, ale tolerancji na pewno. Pytanie nasuwa się samo: skoro jest to możliwe tutaj, dlaczego nie jest możliwe gdzie indziej?
Indie to ojczyzna wszystkich. To kraj 18 języków urzędowych, odmiennych kultur, nieopisanej różnorodności. Mieszkają tu wyznawcy wszystkich religii świata oraz niezliczonych sekt i odłamów, tu znaleźli schronienie uciekinierzy z Tybetu, imigranci z wielu państw ościennych, a także wielu Europejczyków, którzy czują się tu bardziej u siebie niż we własnym kraju. „Nieważne skąd przybywasz podróżniku i nieważne dokąd zmierzasz – mówią słowa piosenki – jesteś już częścią tej ziemi”. Indie to także twój kraj, bo Indie to ojczyzna wszystkich.

WERSJA POLSKA POD TEKSTEM ANGIELSKIM
- Madame one photo, please. Said smiling a young Indian woman and put her own baby on my hands. She wasn’t alone. There was a dozen women like her around me, who came with their husbands, fathers and brothers, sisters and mothers, uncles, aunts, mothers and fathers in law, cousins and friends. All families and each on his own wanted to have a photograph with me. A short while and here I’m – the hero of certainly the most unusual photo session in my life. How did it come to that...?

The bottom of India/ Kraniec Indii

We reached Cape Comorin – the southernmost point of the subcontinent, at 3 am. The night was warm, the little town of Kanyakumari totally asleep and I was standing at the very end of the land, where the Indian Ocean meets Arabic Sea. Such places posses some kind of inner magic. There are easily recognizable, there are the points that help you to orient yourself towards the rest of the world. When you reach such place, you can see with the eyes of your imagination how far away you are from home and how incredibly long distance is already behind you. For the Indians it’s a holy place, here divine India – their Mother - ends (in contrary of what we are used to in Europe, patriotism in India has its spiritual dimension), that’s why there is a temple here and next to it the Ghandis mausoleum, where his ashes were left before being scattered at the holy Ganga.
This same place during the day looked completely different. Crowded and noisy, with souvenir vendors, Indian tourists (people from the West are rarely seen here), pilgrims, beggars, homeless animals, children and holy men offering their blessings for few rupees.
It all started with an innocent request for one photo and then a second, third and fourth one… I can’t even remember exactly when I lost the control of the situation. Within a while I was already surrounded by crowd. Someone put a necklace around my neck, earrings in my ears and bracelets on my hands. Indian women were decorating me like a Christmas tree with their own jewels. Ladies and Gentlemen here we go! Cheese! Photo series with children on my hands, arms, anchored to my legs and neck. Cheese! Photo series with women in colored saris, all positions and configurations tested. Cheese! Photo series with men smiling widely to the camera and looking triumphant, Indian men are very partial to western woman. I’m surrounded, no escape is possible. Someone brought a photographer from the town. Photo series start again, from the beginning but now with a professional. Everybody together and alone, sitting, standing with the sea behind and the temple, etc., etc. The photographer charges 10 rupees per picture, it’s a lot in a country where a hard working waiter in a restaurant got 30 for his day long effort. Despite that clients are many.

Coloful port/ Kolorowy port

Boatyard/ szkutnicy

I never actually understood what makes a white woman so exceptional for Indians. I’m not speaking here about Indian men, this is a completely different question but about Indians in general. A white woman is very often asked to be photographed with a family, with students or school classes, with pilgrims in temples, mothers gives her their babies just to see her holding them in her arms for a while. Everybody wants to shake your hand and say at least “hello”. My little investigation in that matter is still not finished.
After 30 minutes of being a photo model I was sure of one thing: I’m certainly not made for fame, popularity and uncountable fans! All celebrities have a difficult life, believe me. Finally I said a firm and strong „no” to the next kind request for photo and simply ran away from my „beset fortress”.

At the bottom of India there is a fishermen village. Set aside, away from souvenir markets, the whole tourist city, hotels, restaurants and shops. I would probably never came to visit it if there wasn’t this high neo-gothic church entirely painted in … yellow! Build in the center of the village it dominated it. Though the village is very colored it is now in mourning. Black flags on every house, the bishops portrait in almost every window. In some larger streets altars to commemorate the dead man. Christianity in India wears a Hindu outfit. The priests are subjects of worship just like the local gurus. To enter a church you need to take off your shoes just like in Hindu temples, you will find there the same smell as well. The smell of flowers and incense. The Christian temples, even though they try to imitate the western sacral architecture, are simply unable to avoid to be partial to kitsch, which is the irrefutable element not only of the modern popular Indian culture, but of the outer appearance of Hinduism. That’s why churches are often paint in “crazy” colors, like rose or yellow and the statues of Jesus or Maria are decorated with Christmas tree lights in every possible color.

Boats in the port/ łodzie rybackie w porcie

During the day the village looks empty. It’s just an illusion because during the day it’s the port that organizes everyone’s life. The port is arc shaped with multicolored boats moored closely alongside. In the north a boatyard where work never stops. Almost every minute a boat full of fish comes while another one leaves for the sea. Along the shore children pays with everything that their powerful imagination is able to change into a toy. From the breakwater a gorgeous, panoramic view of the village is spread before you. The wind is very strong. On the top of a hill, a Christian cemetery. Crosses and tombs in European style surrounded by banana trees and coconut palms create a really exotic landscape. At the entrance old men play chess. Further, in the narrow and serpent lanes, women dry fish that their husbands caught the day before. They simply lay them on the ground. When the sunset comes the village glitters with intensive colors and life comes back to the little streets of Kanyakumari.

POLSKI
- Madame one photo, please (Madame, jedno zdjęcie, proszę). Młoda kobieta daje mi na ręce swoje kilkumiesięczne niemowlę i uśmiecha się szeroko. Takich jak ona jest wokół mnie kilkanaście a wraz z nimi ich mężowie, ojcowie, bracia, siostry i matki, wujkowie, ciotki, teściowie, kuzynki i kuzyni, krewniacy i znajomi. Całe rodziny i każdy z osobna chce mieć ze mną zdjęcie. Jedna krótka chwila wystarczyła, bym stała się bohaterką najbardziej niezwykłej sesji zdjęciowej w moim życiu. A było tak...
Dojechaliśmy na Przylądek Comorin (Kanyakumari) – najdalej wysunięty na południe kraniec Indii, o 3 nad ranem. Noc była ciepła, miasteczko spało twardym snem, a ja stałam na końcu lądu, tam gdzie Ocean Indyjski i Morze Arabskie wpadają sobie w ramiona. Takie miejsca mają w sobie jakąś niezwykłą, prawie mistyczną moc. Są łatwo rozpoznawalne, są punktami, które ułatwiają orientację, pozwalają określić swoje położenie względem reszty świata. Docierając w takie miejsce, oczyma wyobraźni podróżnik widzi siebie na mapie i uświadamia sobie z całą mocą jak daleko jest od domu i jaki szmat drogi ma już za sobą. Jest to święte miejsce dla Hindusów – tu kończą się boskie Indie – ich matka (inaczej niż w Europie, w Indiach patriotyzm ma swój wymiar religijny), dlatego stoi tu duża świątynia a tuż obok mauzoleum ojca narodu – Ghandiego, gdzie przez pewien czas spoczywały prochy wielkiego przywódcy nim oddano je świętej rzece Ganges.

Men watching sunset/ Mężczyźni obserwujący zachód słońca

W tym samym miejscu, gdy przyszliśmy tu ponownie nazajutrz rano, było już gwarno i tłumnie. Roiło się od sprzedawców pamiątek, indyjskich turystów (biali rzadko tu zaglądają) i pielgrzymów, żebraków, bezdomnych zwierząt, dzieci i świętych mężów udzielających błogosławieństwa za kilka rupii.
Zaczęło się od niewinnej prośby o jedno zdjęcie, potem drugie i trzecie... Sama nie wiem kiedy sytuacja wymknęła się spod kontroli. W przeciągu krótkiej chwili zostałam otoczona przez pokaźny tłum. Na mojej szyi zawisły korale, wisiorki i inne ozdoby, w uszach kolczyki, a na rękach bransoletki. Hinduski pościągały z siebie swoje klejnoty by mnie jakoś przyozdobić. Pstryk! Oto ruszyła seria zdjęć z dziećmi na rękach i ramionach, uwieszonych na szyi i nogach. Pstryk! Teraz w obiektywie wszystkie możliwe konfiguracje i ustawienia tym razem wśród barwnie ubranych kobiet. Pstryk! Triumfująco uśmiechają się otaczający mnie Hindusi, znani wszem i wobec ze swej słabości do białych kobiet. Jestem szczelnie otoczona, ucieczka jest niemożliwa. Ktoś sprowadził z miasteczka fotografa. Ustawianie i fotografowanie zaczyna się na nowo. A to wszyscy razem, a to osobno, a to siedząc, a to stojąc, a to z morzem w tle, a to ze świątynią itd. Fotograf za każde zdjęcie każe sobie słono płacić – 10 rupii (ok. 80 gr.), w kraju, gdzie za cały dzień ciężkiej pracy kelner w restauracji dostaje ich 30 (ok. 2,50 zł.) to naprawdę dużo, mimo to chętnych nie brakuje.
Nigdy nie zdołałam zrozumieć, co takiego ma w sobie biała kobieta, że w oczach Hindusów staje się kimś wyjątkowym, prosi się ją o wspólne zdjęcie z całą rodziną, klasą na szkolnej wycieczce, pielgrzymami w świątyni, że matki dają jej na ręce swoje kilkumiesięczne niemowlęta, mimo ich donośnych i stanowczych protestów. Każdy chce uścisnąć jej rękę, zamienić choćby zdanie. Pytani o to Hindusi odpowiadają wymijająco lub w ogóle. Podczas mojego pierwszego pobytu w Indiach dowiedziałam się, że ponoć żona Ramy, jednego z najważniejszych bóstw hinduizmu, była biała, ale to wiadomości niepotwierdzone. Moje małe śledztwo w tej sprawie jeszcze nie znalazło pomyślnego zakończenia.
Po pół godzinie pozowania do zdjęć, jedno wiem na pewno: nie dla mnie sława, popularność i rzesze wielbicieli! Ostatkiem sił i woli mówię „nie” na kolejną prośbę o zdjęcie i ewakuuję się z mojej „oblężonej twierdzy”.

The port, the village and the yellow church/ port, wioska i żółty kościół

Na krańcu Indii jest rybacka wieś. Leży na uboczu, z dala od straganów z pamiątkami, turystycznego city, hoteli, restauracji i sklepików. Nigdy bym tam pewnie nie trafiła, gdyby nie zaintrygował mnie neogotycki kościół pomalowany w całości na... żółto! Stoi w samym sercu wioski i góruje nad nią. Wioska choć kolorowa wszystkimi barwami tęczy, pogrążona była w żałobie. Na każdym domu czarny kir, co rusz gdzieś portret księdza biskupa. Na niektórych większych uliczkach ołtarzyki upamiętniające zasłużonego. Chrześcijaństwo w Indiach ubrane jest w kostium hinduizmu. Kapłani otaczani są czcią podobną do tej, którą cieszą lokalni guru. Do kościołów wchodzi się boso, jak do hinduskich świątyń, jest tu i ten sam zapach kadzideł i mnóstwo kwiatów. Chrześcijańskie świątynie chociaż z jednej strony starają się imitować architekturę Zachodu z drugiej nie potrafią oprzeć się zamiłowaniu do kiczu, który jest nieodpartym elementem nie tylko popularnej kultury Indii, ale i zewnętrznej oprawy hinduizmu. Stąd też szalone kolory w kościołach, np. róż lub wściekła żółć i lampki choinkowe migające różnymi kolorami wokół posągu Jezusa czy Maryi.

Boys in the port / Chłopcy w porcie

W ciągu dnia wioska wydaje się pusta. Wydaje się, bo w ciągu dnia całe życie toczy się w porcie. Ma on kształt półkola, na którym stoją gęsto zacumowane, kolorowe łodzie. Nieco dalej na północ warsztat szkutniczy, praca trwa tam nieustannie. Co rusz do portu przypływają rybacy z sieciami pełnymi ryb, co rusz inni wypływają w morze. Po brzegu biegają dzieci bawiąc się wszystkim, co wpadnie im w ręce i co ich dziecięca wyobraźnia zdolna jest przemienić w zabawkę. Z falochronu, o który rozbijają się z impetem potężne fale, roztacza się piękna panorama wioski. Wiatr urywa głowę. Na niewielkim wzniesieniu, góruje nad portem chrześcijański cmentarz. Krzyże i nagrobki w europejskim stylu, otoczone bananowcami i palmami kokosowymi tworzą egzotyczny krajobraz. Przy wejściu mężczyźni grają w szachy. Dalej w krętych uliczkach kobiety suszą na słońcu złowione przez mężów ryby rozkładając je po prostu na ziemi. Gdy zachodzi słońce cała wioska nabiera niezwykłych barw, a życie wraca z portu ponownie w wąskie uliczki Kanyakumari.